30 maart 2006 D-Day

30 maart 2006, een dag die we nooit zullen vergeten !

Vandaag veel te vroeg moeten opstaan, maar t is voor een goed doel... om 7u30 worden we verwacht op het verloskwartier in Gasthuisberg. Wat ik eigenlijk vooral niet wou, zit er nu toch aan te komen: omwille van bepaalde waarden in mijn bloed zal ik vanochtend worden ingeleid. k Zou liever gehad hebben dat ons kleintje zelf kon bepalen wanneer hij er klaar voor was, maar... so be it, als hij maar gezond en wel is h.

Dus, zo gezegd, zo gedaan ! Goed op tijd arriveren we op het verloskwartier, en om 7u55 krijg ik al de eerste tabletjes voor de inleiding... afwachten maar nu... Het lijkt allemaal nog wat surrealistisch, en moeilijk in te beelden dat we binnen een aantal uurtjes ons dierbaarste bezit in onze armen gaan kunnen sluiten en bewonderen. Na een tijdje voel ik heel lichtjes wat harde buiken... toch een begin... Ondertussen leggen ze mij aan de monitor om de hartslag van ons kleintjes te controleren, alsook mijn contracties. Normaal duurt deze monitoring een half uurtje.

Om 10u20 krijg ik dan de 2de reeks tabletjes, op dat ogenblik heb ik 2cm opening... nog 8 te gaan ! De harde buiken worden feller en komen sneller... en ik begin het nu wel serieus te voelen, maar dan vooral in mijn onderrug.

11u, en nog steeds aan de monitor, blijkbaar moet ik daaraan blijven liggen tot het einde, omdat ons boeleke zijn hartslag wel eens wil dalen... Soms wel wat beangstigend hoor !

5 voor 12, letterlijk dan. ;-) Prof. Spitz vindt dat het allemaal wat vooruit mag beginnen gaan, en besluit mijn vliezen te breken. Ik heb dan 3 cm opening. Plots begint het allemaal wel erg snel te gaan, denk ik tenminste, omdat de ween nu hoe langer hoe sneller na mekaar komen, en ook hoe langer hoe pijnlijker zijn, maar ik denk nog steeds dat ik het best wel ga kunnen zonder epidurale, effe doorbijten maar ! Alleen die monitoring begint mijn voeten uit te hangen h, als ik wat te veel beweeg valt dat altijd uit, of vindt dat ding mijn hartslag in plaats die van dat klein manneke ik mijn buik !

Om 14u komt de gyn nog even kijken, ik ben er zeker van dat ik nu al zeker een cm of 5 opening ga hebben, want de ween komen nu wel erg vaak en erg stevig door ! Maar... niets blijkt minder waar... we zijn amper ietsje verder dan 3 cm nu. De gyn laat nog maar eens vallen dat ik best wel epidurale neem nu... maar koppig als ik ben besluit ik om nog maar wat door te bijten en zo verder te doen. Moet kunnen, niwaar ?!

De tijd begint nu wel traag te verstrijken, en de ween komen, maar gaan precies niet meer. ;-) Toch houden we vol h... k wou alleen dat het geen rugween waren. Tom doet zijn uiterste best om goed te masseren, en dat brengt alvast heel wat verlichting hoor. Doordat ik de ween vooral in mijn onderrug voel, denk ik even terug aan wat vroedvrouw Alexandra tijdens de prenatale lessen verteld heeft... t zal toch geen sterrenkijkertje zijn zeker ? Hmm... well see. Ondertussen krijg ik nog steeds geen eten... ze houden rekening met een keizersnede. Er wordt wel niet dieper op ingegaan, en ik vraag er ook niet achter, want ik ga er nog steeds van uit dat het zo wel zal lukken. t Enige wat door mijn hoofd spookt is de epidurale... als het dan toch moet uitdraaien op een spoedkeizersnede zijn we misschien wel beter af met die epidurale voordat het zover is ? Ach nee, we zetten door !

Om 18u controleert men nogmaals de vorderingen... nog steeds maar 6 cm... het gaat niet echt vooruit. Hoe stevig de ween ook zijn... ze hebben voorlopig niet het gewenste resultaat. En daar komt het... tegen mijn zin, erg tegen mijn zin, maar het begint nu z lang te duren, en tegelijk ook z stevig... en het ziet er blijkbaar ook naar uit dat het nog best een aantal uren gaat verder blijven duren... dan toch maar... epidurale !! Meteen wordt de anestisist erbij gehaald en alles in gereedheid gebracht. Eigenlijk heb ik hiervoor meer schrik dan voor de bevalling zelf, en t is ook niet met mijn volledige goesting, maar het prikken zelf valt best mee, en t brengt natuurlijk wel rust en verlichting, en nog belangrijker: ons babytje zn hartslag blijft sinds de epidurale veel stabieler. Ik sta er wel op het bij de lichtste dosis te houden, en ondanks de pijnpomp lukt me dat nog ook.

Plots komt alles ook in een stroomversnelling terecht, rond 20u is de ontsluiting zo goed als volledig... alleen is de gynaecoloog nog niet terug van zijn college... om kwart over 8 mag ik onder leiding van de vroedvrouw toch al een eerste keer persen, en dan om 20u30 komt Prof. Spitz binnengevallen en mogen we er volledig voor gaan ! Alle krachten halen we boven... maar t gaat traag vooruit... ondertussen is ook duidelijk geworden dat ons boeleke wel degelijk achterstevoren ligt, een sterrekijkertje dus, en dat maakt het er natuurlijk niet makkelijker op ! Maar onder luide aanmoedigingen van de vroedvrouw en gynaecoloog - Goed zo, dat is het se ! Nog zo eentje h ! Hl goed, en duwen maar !! zetten we door met de volle overtuiging ons kleintje snel vast te kunnen nemen. Ondertussen brabbelt de gynaecoloog nog iets van t sterke bekkenbodemspieren en de zuiger en knippen, maar het kan mij allang niet meer schelen, als ons manneke er maar gezond en wel uitgeraakt... opeens hoor n voel ik knipknipknip en enkele tellen later steekt de Prof. ons wondertje in de lucht. Ik besef opeens dat Tom de navelstreng niet heeft doorgeknipt... en toen drong het pas door dat die rond ons kleintje zijn nekje zat, en dat het vandaar plots zo snel moest gaan. Maar een seconde later lig ons zoontje bovenop mij... onze SEM... zo mooi... het is dan 21u04. Even twijfelt hij of hij wel wil wenen, maar als de kinderarts zegt van toch even zuurstof te geven zet ons Semmeke zijn keeltje wijd open, alsof hij wil zeggen H, laat me maar bij mama, ik kan het wel alleen !. Van dan af kunnen we enkel nog genieten met ons drietjes; Papa, mama en Sem !! Papa mag toch nog de navelstreng op de goeie lengte knippen... wat is hij fier ! Onze gevoelens op dat moment zijn nauwelijks te omschrijven, maar de mamas en papas onder ons weten vast wel wat ik bedoel.

Ondertussen is onze Sem volop bezig om voor het eerst de borst te zoeken en te proeven van mamas melk. Na een tijdje, en met een beetje hulp, is het hem gelukt ! Sem drinkt voor t eerst aan mamas borst ! Wat is mama fier dat hij dat al meteen kan...

Ook mama is ondertussen verder verzorgd, knipje genaaid enzo, maar dat hebben we allemaal niet meer erg bewust meegemaakt, alle aandacht was bij onze zoon.

Ongeveer een uurtje na zijn geboorte komt de vroedvrouw Sem halen om te wegen en te meten. Sem weegt 3.140 kg en meet 53 cm. Onmiddellijk erna brengt ze hem ook weer terug naar zijn veilige plekje bij mama, en daar zal hij nog blijven tot een uur of 4 s nachts. Dan zal hij voor t eerst alleen in een bedje liggen, maar wel vlak bij ons. Onze kleine schat slaapt als een roosje, waarschijnlijk moet ook hij bekomen van een lange, zware dag.

30 maart 2006, t begin van een heel nieuw leven...

Mama en papa houden nu al ongelooflijk veel van je, welkom liefste Sem !