Een oma in wording …

‘k Zal die vrijdagavond de 2de september niet vlug vergeten denk ik... Ons Ruth en Tom waren thuis, ze kwamen efkes zeggen dat ik voor de zondagmiddag best geen rosbief kon maken (wat ik normaal van plan was), ze mocht dat niet meer eten, teveel risico voor toxoplasmose, want zei ze, “we zijn zwanger”. Wat ik al vermoedde werd eindelijk bevestigd : ons Ruth, zwanger, oef... in mijn hoofd gebeurde er tegelijkertijd vanalles, er begon ineens een heel orkest te spelen, ik was én blij én bang én opgewonden én emotioneel en ik weet niet wat nog allemaal, en begin dat maar eens te onderdrukken (‘k had graag zelf mijn reactie willen zien)! We hebben toen samen naar de echo’s gekeken, enig, wat er dan als (o)ma door je lijf gaat, niet te beschrijven. Vanaf nu gaat alles er anders uitzien, mijne motor draait op volle toeren, alles is nu gericht op dat kleine wonder, den adrenaline stroomt ... ik heb er het volle vertrouwen in. Nog niet te euforisch zijn, neen, maar probeer dat maar eens.

Het liefst van al wil je dat blije nieuws natuurlijk direct tegen iedereen vertellen (allé, ik toch), maar we hadden afgesproken toch nog wat te wachten, ’t is zo broos hé, je weet maar nooit. Drie (bange en lange) weken later, mocht ik eindelijk het grote nieuws vertellen tegen familie en collega’s (heb lang genoeg op mijn tanden moeten bijten hoor). Iedereen natuurlijk enthousiast, en ik zo fier als ne gieter, en onze (o)pa ook natuurlijk.

Niks aan te doen, soms wordt onze (o)pa gek als we samen gaan winkelen, want overal waar maar iets voor baby’s te vinden is, word ik automatisch naartoe gezogen, ik kan er echt niks aan doen, en volgens hem mag ik niet te fel van stapel lopen, nog niet. Dan maar in ’t geniep af en toe iets meebrengen hé (wat dacht ge nu).

Oma worden, wat een gelukzalige gedachte, ik voel me helemaal niet “ineens oud” of zo, ‘k voel me zelfs ineens veel beter. De herinneringen en ervaringen van mijn eigen zwangerschap komen plots heel duidelijk terug. En terwijl zie je dat buikske van je eigen dochter groeien, heel raar hoor, maar o zo plezant...

Vanaf nu is het altijd heel spannend uitkijken naar de volgende echo (helemaal niet gezond voor mijn zenuwen). Ik wil natuurlijk altijd direct weten of alles ok was, en als dat telefoontje dan te lang uitblijft (of als ze vergeten te bellen!) zou ik de muren averechts oplopen. Enfin, ik ben gelukkig niet de enige zenuwpees op dat moment, ik ken nog zo iemand, hé opa !

Ondertussen weten we ook al dat we een kleinzoontje krijgen (terwijl we allemaal dachten dat het een meisje zou worden ;-)). Ik vind het fijn dat we dat op voorhand mochten weten, dat heeft zo zijn voordelen. Op Kerstavond hebben we van ons Ruth en Tom een fotoalbum gekregen met alle echo’s van ons venteke (kon het nog mooier, neen toch) en die hebben we dan aangevuld tot en met de laatste. Zooooo schoon die fotokes van ons kleineke, ik kan er honderd keer op nen dag naar kijken.

Ons Ruth hare buik wordt nu dikker en dikker, en ik vind dat ze echt mooi zwanger is, niet omdat het mijn dochter is, maar ’t is wel zo. En ze doet dat ook heel goed, ik ben heel fier op haar, en natuurlijk ook op den Tom, want hij is ‘k weet nie hoe goe in de weer, da mag ook gezegd worden.

Van mijn schoonzussen- en collega-oma’s had ik al veel verhalen gehoord over hun ervaring met de kleinkindjes en ja hoor, het is zoals ze zeggen, die van mij is nog maar ‘op komst’ en het is al het belangrijkste wezentje van de hele wereld, ik kan er maar niet over zwijgen (mijn collega’s zullen het geweten hebben, maar het zijn schatten, ze leven heel erg mee).

We beginnen nu stillekesaan naar het einde van de zwangerschap te gaan, met andere woorden, nog een goei 2 weken (normaal gezien toch) en, al ging het in ’t begin nog zo vlug, zo traag gaat het nu. ‘k Begin nu echt wel zenuwachtig te worden, maar dat zal wel normaal zijn zeker (voor diegenen die me kennen!). Nog 17 keer slapen ...




Deze morgen 29 maart, rond half tien; ons Ruth en Tom zijn daar, ze komen van een Leuven-controle! Vind het al raar dat ze langskomen want de afspraak was : direct een belleke geven na controle, enfin ... Er was natuurlijk een goei reden om efkes binnen te wippen, want ze hadden weer een vraagske. Of onze (o)pa morgenavond ons Isha kon gaan eten geven!! Lap, ‘k had al zoiets gedacht, morgen is het dus zover. Amaai, mijnen hartslag stijgt serieus en ik ben al direct de kluts kwijt. Morgenvroeg om half acht moet ons Ruth in gasthuisberg zijn, en dan gaan ze de bevalling inleiden. Blijkbaar vinden ze Leuven dat ons kleineke lang genoeg in mama’s buik gerust heeft. Allé zeg, ik kan er nog altijd niet bij, morgen “al”. Nog 1 keer slapen en dan ben ik eindelijk oma... en mijn kleine schat, jij bent van harte welkom.



Dag mijn kleine Sem, met oma ...

Het is dus zover, je papa heeft het verlossende telefoontje gegeven, na een hele lange maar fantastische inspanning van je mama ben je daar eindelijk. Ten huize oma en opa barsten de emoties los, eindelijk, na een bange dag vol spanning. Oef, alles gaat goed zegt papa, zowel met jou als met je mama. Maar oma zou oma niet zijn moest ze dat zomaar kunnen geloven, ze zou toch niet gerust zijn vooraleer ze alles met haar eigen ogen kon zien! Nog een ganse nacht en een ganse voormiddag wachten.

Op weg naar jou klopt oma’s hart twee keer rapper dan normaal, opa moet moeite doen om mij te volgen, niks gaat rap genoeg, nog efkses...

En daar lig jij dan, in dat kleine doorkijkbedje, heel rustig te slapen, onbeschrijfelijk, onwaarachtig, en toch, ik droom niet. Je bent dus echt een heel nieuw mensje, en toch ken ik je precies al zo lang. Wat een gevoel, wat een blijdschap, wat een opluchting, wat een prachtprestatie van je mama en papa, wat een wolk van een baby, wat een schat van een kleinzoon, wat ben je lief kleine Sem. Oma’s hart is direct gesmolten, en dat van opa ook natuurlijk. Welkom ventje op deze wereld, oma zal ze er altijd voor je zijn. Het lange wachten en die zenuwachtige toestanden van de dag voordien zijn al weer lang vergeten. Nu ik je voor het eerst in mijn armen kan nemen, voelt dat zóóóó, ja, ik heb er geen woorden voor, of toch, het zijn te veel woorden, veel te veel om op te noemen. Ik ben dus echt oma geworden, een hele trotse oma, van jou Sem ... je hebt mijn hart gestolen, en oma heeft een groot hart vol liefde, voor jou ...